Gedicht van Hans & Sandra!

---

Lieve André

Hoe kan het dat je zo veel verdriet hebt over de dood
van iemand die je eigenlijk helemaal niet kent.

Is het soms omdat jij altijd bij elke belangrijke
gebeurtenis in mijn leven geweest bent.

~

Je was er met mijn eerste verliefdheid als kind.
Je was er toen dat overging en verdriet mij had verblind.

~

Je was er toen ik voor het eerst alleen achter het stuur zat.
Al galmend uit de radio van mijn 2e hands Fiat.

~

Je was op mijn bruiloft toen mijn kersverse man
“Zij gelooft in mij” voor me zong.
En eventjes was ik overtuigd dat niemand anders dat beter zingen kon.

~

Dat komt misschien omdat hij als 18 jarige 2x met je op het podium heeft gestaan.
Want ook in zijn leven ben jij er als rode draad doorheen gegaan.

~

Je was er ook toen onze zoon zijn eerste brul in deze wereld ten gehore bracht.
Op de achtergrond zong je zachtjes “……wie had dat ooit gedacht……”

~

Je bent op onze feestjes ook altijd van de partij.
Want jouw melancholische vrolijkheid hoorde daar nou eenmaal bij.

~

Ook als iemand ons ontviel kon je het niet laten en was jij er ook altijd weer even.
Dan gaf je ons met je stem de kracht om mijn verdriet te uiten en daarna
weer verder te kunnen leven.

~

Als ik alles zo terug lees begrijp ik ineens waarom wij zo hebben gegriend.

Lieve André
“Jij”
Was, zonder dat je het wist,
onze aller beste vriend.

We zullen je missen.

Kusjes en sterkte voor Rachel en de kinderen.

Hans, Sandra en Santino Reinhard.